Δεν είναι καθόλου θεμιτό να καταστρέφω ο,τι έχω χτίσει με κόπο και επιμονή. Μα έρχονται ώρες που λέω πως η ευτυχία βρίσκεται εκεί, η ζωή με περιμένει εκεί, σ' αυτή τη φλεγόμενη στιγμή που τόσο θέλω, μα θα με καταστρέψει.
Πολλές φορές σκέφτομαι αν αξίζει ή όχι.
Δειλά-δειλά θα ξεφωνίσει κάποιος: "Ναι!"
Πεισματικά και ανασφαλώς ένας άλλος: "Όχι βέβαια. Απαρνήθηκες πολλά για να φτάσεις εδώ. Τώρα θα αφεθείς;"
Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώντας ή μη, το αποτέλεσμα τείνει να είναι η αυτοκαταστροφή.
Όπως τα πάντα γύρω μας τείνουν σε αταξία (Εντροπία), έτσι κι εγώ πάντα θα έχω αυτοκαταστροφικές τάσεις.
Όπως ο Ήλιος. Αυτή η επιβλητική πύρινη λαίλαπα που σε κάνει να νιώθεις ένα μηδενικό -ναι, αυτή!- έχει την τάση να καταστραφεί. Κάποια μέρα αποδεδειγμένα θα γίνει.
Πώς γίνεται, λοιπόν, εγώ να τ' απαρνηθώ;
Φτάνει η στιγμή που δε γίνεται.
Τότε, θα ξεγυμνωθώ από το υπερεγώ που με κάνει να τρεκλίζω.
Θα διώξω τα πρέπει και θα 'ρθω, ολόγυμνος όπως θα 'μαι, στην πόρτα σου και θα σου χτυπήσω.
Ξέρω πως θα 'σαι 'κει. Πάντα ήσουν. Το ξέρω γιατί ήταν φορές σαν τώρα, που αβάσταχτος ο πόνος ξεχείλιζε το κορμί και το μυαλό μου, και τότε ήταν που έβγαινα έξω, νυχτιά, και ερχόμουνα στ' αρχοντικό σου.
Και κρυφοκοίταζα απ' το παράθυρο. Έβλεπα τον τοίχο απέναντι που βάψαμε μαζί το περασμένο καλοκαίρι. Μπεζ είναι, μα πάντα μου 'λεγες πως ήταν ένα άλλο, απόχρωση του μπεζ. Κάτι ανάμεσα σε μπεζ και ζαχαρί, μα δεν έβρισκες όνομα.
Μα ήταν στιγμές που διέκρινα τη θεία μορφή σου απ' το παράθυρο. Ήταν φαίνεται εκεί απέναντι ο καθρέφτης και σαν νάρκισσος που είσαι, θα έριχνες δυο κοφτές ματιές αν είναι καλά η χωρίστρα σου.
Μα τότε άντεχα. Τώρα όχι. Γι αυτό ήρθα και τώρα.
Πέρασε καιρός από το χωρισμό κι έχεις αλλάξει.
Είσαι γυναίκα τώρα, όμορφη και έξυπνη. Έτοιμη να κατακτήσεις τον κόσμο.
Ομόρφυνες πολύ θαρρώ -δε βγάζω άκρη από τις φορές που σε χάζευα- μα την ομορφιά σου αυτή, την απολαμβάνει άλλος.
Αυτή τη γεύση από τριαντάφυλλο στα χείλη, τη γεύεται άλλος.
Φταίξαμε κι δυο. Μα δε μετανιώνω, γιατί δε μετάνιωσες εσύ.
Άστεγος από αγάπη γυρνώ στους δρόμους της Αθήνας, Βικτώρια και Κυψέλη, ψάχνοντας το ιδανικό τέλος για το εγώ μου, που τόσο εύκολα και τόσο απλά, μια νυχτιά σαν τούτη, με κατέστρεψε.
Ε ί σ α ι τ ε λ ι κ ά τ ο κ α λ ό μ ο υ ;
