Κυριακή είναι, πέντε το πρωί και χαράζει κι εμείς στ' ανοιχτά, Ινδικό Ωκεανό.
Αυτή ωραία κοιμωμένη στο κρεβάτι που έχει ακούσει τις ιστορίες μου.
Χωρίς ύπνο, ψάχνω το νέο λιμάνι που θ' αράξουμε το πειρατικό μας.
Τις βραδυνές τις βάρδιες έχω εγώ - και κάποιες πρωινές - κι αυτή αγναντεύει.
Δυο τσιγάρα και μια στάλα ρούμι έχουν μείνει για παρέα.
Μα βαθιά μέσα μου, το λιμάνι που τάχα έψαχνα, το ήξερα καλά.
Το μεγάλο, κόκκινο και καυτερό ήλιο έχω για πυξίδα, μα είναι σκοτεινά.
Καθώς τελειώνει το πρώτο μου τσιγάρο, μάζευε τα πέπλα της η νύχτα.
Ζωηρά χρώματα - μωβ και κόκκινο ξεπροβάλλουν από τον απέραντο Ωκεανό.
Λες ο ουρανός μου γελάει, μου χάρισε τα ομορφότερά του χρώματα.
Τρεμοπαίζει η προπέλα, τρίζει ο πρωραίος ιστός κι αυτή αλλάζει πλευρό.
Στρίβω το μισοσπασμένο μου τιμόνι, κι ελπίζω να τελειώσουν οι φουρτούνες.
Και τί είναι φίλε μου το νέο;
Μόνο μια καλύτερη γης θα μπορούσε να 'ναι.
Μια στεριά χωρίς κύματα, βράχους, χαρακώματα και πιράνχας.
Γι αυτό, φίλε μου, πρώραθέν μου πλέον έχω αυτή τη γης, το νέο, το άγνωστο.
Αυτή ωραία κοιμωμένη στο κρεβάτι που έχει ακούσει τις ιστορίες μου.
Χωρίς ύπνο, ψάχνω το νέο λιμάνι που θ' αράξουμε το πειρατικό μας.
Τις βραδυνές τις βάρδιες έχω εγώ - και κάποιες πρωινές - κι αυτή αγναντεύει.
Δυο τσιγάρα και μια στάλα ρούμι έχουν μείνει για παρέα.
Μα βαθιά μέσα μου, το λιμάνι που τάχα έψαχνα, το ήξερα καλά.
Το μεγάλο, κόκκινο και καυτερό ήλιο έχω για πυξίδα, μα είναι σκοτεινά.
Καθώς τελειώνει το πρώτο μου τσιγάρο, μάζευε τα πέπλα της η νύχτα.
Ζωηρά χρώματα - μωβ και κόκκινο ξεπροβάλλουν από τον απέραντο Ωκεανό.
Λες ο ουρανός μου γελάει, μου χάρισε τα ομορφότερά του χρώματα.
Τρεμοπαίζει η προπέλα, τρίζει ο πρωραίος ιστός κι αυτή αλλάζει πλευρό.
Στρίβω το μισοσπασμένο μου τιμόνι, κι ελπίζω να τελειώσουν οι φουρτούνες.
Και τί είναι φίλε μου το νέο;
Μόνο μια καλύτερη γης θα μπορούσε να 'ναι.
Μια στεριά χωρίς κύματα, βράχους, χαρακώματα και πιράνχας.
Γι αυτό, φίλε μου, πρώραθέν μου πλέον έχω αυτή τη γης, το νέο, το άγνωστο.
"Κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes"
