Έκφυλο

Ήτανε δύσκολα τη βαρυχειμωνιά. Τότε έβλεπες μαύρους τοίχους και δάκρυζες, λύγιζες πολλές φορές. Ο δαυλός της καρδιάς σιγόκαιγε, φώτιζε δειλά και φοβισμένα. Ούτε μια νότα δεν έβγαινε απ' το όμορφο λαρύγγι σου, ούτε μια... Ακλόνητη όπως έστεκες, θύμιζες θαρρώ αμυγδαλιά. Αυτά τα μάτια σου, σαν αμύγδαλα, έριχναν φως, μαύρο κι αυτό. Βαρύ, ασήκωτο το βλέμμα. Κι αυτά τα βλέφαρα σαν τους ανθούς του δέντρου ήταν. Κλωνάρια χιονισμένα τα χέρια σου, ούτε μιαν επαφή δε σήκωναν, γιατί θα 'φευγε, λέει, το χιόνι και φοβόσουν. Πιο κάτω, τα πόδια, ρίζες στη γης και δεν ελέγανε να ξεριζώσουν. Δεν τους άρεσε, λέει, μα είχαν βρει την τάξη και την ηρεμία, κι ας ήταν καθηλωμένα, ακλόνητα. Καμιά γλυκιά κουβέντα, κανένα στοργικό χάδι δεν τα παρακινούσε να σαλέψουν.

Πέρασε ο καιρός και είναι ηλιόλουστα τώρα...

Στο φρεσκοβαμμένο σπίτι σου, στην κρεβατοκάμαρά σου, που πάλαι ποτέ ήταν βαμμένη ζωηρό ροζ με λουλούδια κολλημένα στον τοίχο και φωτογραφίες και τώρα έχει ένα απαλό ροζ χρώμα, χωρίς κοριτσίστικα μπιχλιμπίδια, στέκεις στον καθρέφτη απρόσωπη. Άδεια από συναίσθημα, σταλιά έρωτα και πάθους δεν είχαν τα μαύρα μάτια σου. Τέρας ανήμερο, λυσσάς ν' απελευθερώσεις από μέσα σου ο,τι σου στέρησε ο χειμώνας: Δήθεν φίλους, Πεθαμένα χαχανίσματα, εκκωφαντικά κι άτεχνα "άσματα" και κάτι από μένα, που σαν να βεβήλωνες εκκλησία είχες αρπάξει. Καλύπτεις το πρόσωπό σου με το προσωπείο που αρέσει στους φίλους σου, την κόμη σου την προσέχεις, γιατί τάχα δε θ' αρέσεις. Φανταχτερό το φόρεμα που σε κάνει σαν ολύμπια θεά και κόκκινα, κατακόκκινα χείλη, σα φωτιά στην καρδιά και στο μυαλό μου.

Έκφυλη...

Ο παλιός σου εαυτός είναι βαθιά μέσα σου φυλακισμένος, σαν ένα λευκό περιστέρι σε ατσάλινο κλουβί χωρίς φως. Αγκομαχεί, πετάει διψασμένο, κράζει για λευτεριά. Εσύ δεν τ' ακούς γιατί το μυαλό σου φαντάζει κατακλεισμένο από μια καινούρια σου ζάλη! Σα νυχτολούλουδο όμορφη και μοσχομυριστή, κλείνεις με δύναμη την καγκελόπορτα του κήπου σου και κατηφορίζεις για το λιμάνι. Τα πλοία -μου 'λεγες- σου θυμίζουν εμένα, γιατί θαλασσοπνίγομαι στα ξένα.

"Χωρίς ελπίδα θα πνιγώ εκεί έξω. Σ' αγαπάω, εσύ;"
Έψαχνα την ελπίδα αυτή και πάντα θα την ψάχνω από σένα, όπου και να 'μαι...

Αμέσως εμφανίζεται στο πρόσωπό σου το πιο όμορφο χαμόγελο του κόσμου, κόκκινο.
Και τίποτε άλλο.

Αφήνω το θαλασσοδαρμένο μου κορμί να πέσει απαλά μέσα στα βρώμικα νερά του λιμανιού, που φαντάζει χωρίς πυθμένα, χωρίς κανένα σημείο ζωής...
Κρατάω την ανάσα μου, μέχρις ότου να σπάσουν τα πνευμόνια μου.
Έχασα την ελπίδα κι η ζωή χωρίς αυτή είναι ένα παραμύθι χωρίς τέλος.
Ένα ηλιοβασίλεμα χωρίς παρέα, μια φωτιά πάνω στο σώμα μου που δε σβήνει.

...Η καρδιά μου χτυπάει ακόμα, χωλαίνει όμως.
Σαν την αγάπη μας, σα ραγισμένο διαμάντι.
Δε σβήνει, στις στάχτες της ζει σιωπηλά και ψάχνει την ελπίδα.

Πλώρη για το Νότο

Κυριακή είναι, πέντε το πρωί και χαράζει κι εμείς στ' ανοιχτά, Ινδικό Ωκεανό.
Αυτή ωραία κοιμωμένη στο κρεβάτι που έχει ακούσει τις ιστορίες μου.
Χωρίς ύπνο, ψάχνω το νέο λιμάνι που θ' αράξουμε το πειρατικό μας.
Τις βραδυνές τις βάρδιες έχω εγώ - και κάποιες πρωινές - κι αυτή αγναντεύει.

Δυο τσιγάρα και μια στάλα ρούμι έχουν μείνει για παρέα.
Μα βαθιά μέσα μου, το λιμάνι που τάχα έψαχνα, το ήξερα καλά.
Το μεγάλο, κόκκινο και καυτερό ήλιο έχω για πυξίδα, μα είναι σκοτεινά.
Καθώς τελειώνει το πρώτο μου τσιγάρο, μάζευε τα πέπλα της η νύχτα.

Ζωηρά χρώματα - μωβ και κόκκινο ξεπροβάλλουν από τον απέραντο Ωκεανό.
Λες ο ουρανός μου γελάει, μου χάρισε τα ομορφότερά του χρώματα.
Τρεμοπαίζει η προπέλα, τρίζει ο πρωραίος ιστός κι αυτή αλλάζει πλευρό.
Στρίβω το μισοσπασμένο μου τιμόνι, κι ελπίζω να τελειώσουν οι φουρτούνες.

Και τί είναι φίλε μου το νέο;
Μόνο μια καλύτερη γης θα μπορούσε να 'ναι.
Μια στεριά χωρίς κύματα, βράχους, χαρακώματα και πιράνχας.
Γι αυτό, φίλε μου, πρώραθέν μου πλέον έχω αυτή τη γης, το νέο, το άγνωστο.

"Κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes"

Ηλεκτροσόκ

Σα να μην πέρασε μια μέρα, θαρρώ

Που η αρχοντιά σου σπινθήριζε από το παραθύρι.

Άφηνες ν' ανεμίζει η καστανή σου κόμη.

Ώρες ολόκληρες τη φρόντιζες θυμάμαι.

Η ξύλινη βούρτσα σου τη χάιδευε στοργικά

Κάθε φορά μετά τον έρωτα. Κι εγώ κοιτάω.

Σαν τώρα.

Κοιτάω σιωπηλός.

Και ψάχνω κάτι να σε φέρω πίσω σε μένα.

Σε μένα που πίστεψα στον έρωτα χωρίς πάθη

Στον έρωτα χωρίς μόχθο, τον πλατωνικό, τον ατόφιο.

Σε μένα που σ' αγάπησα βαθιά κι αθώα

Κι ας ήσουν στην άλλη άκρη του κόσμου.

Τώρα δυό μέτρα μας χωρίζουν.

Μα δειλιάζω.

Δειλιάζω να σου δείξω τον παράδεισο

Που με όνειρο και καυτό δάκρυ έπλασα

Μ' αυτά τα μουτζουρωμένα από τις στάχτες χέρια.

Τις στάχτες από την καρδιά μου τη μαύρη.

Μαύρη από τον πόνο και τη δυστυχία,

Τη λύπη και την λησμονιά της θείας μορφής σου.

Μα είσαι εσύ που δίνεις νόημα σε μένα.

Δίνεις νόημα στο χρόνο που μετράει εις βάρος μας.

Γιατί είμαστε τρωτοί, γλυκέ μου άγγελε.

Βλέπεις τις ρωγμές στο -πάλαι ποτέ- κρυστάλλινο δέρμα σου

Και δε σε προσέχουν πια οι απρόσωποι.

Μόνον εγώ, γλυκέ μου άγγελε.

Βλέπεις, ήδη, μικρή μου τα μελανώματα.

Είναι πολλά και πληθαίνουν.
Μα ήρθες εδώ και να, τώρα φεύγουν, φεύγουν...
Σαν αποδημητικά πουλιά διωγμένα

Γιατί η αγάπη σου και η δική μου

Δεν είναι σαν τα σώματά μας.

Που αμαρτωλά σαν είναι, βράδυ παρά βράδυ,

Σμιλεύουν τα όνειρά μας στην ταφόπλακα του έρωτά μας.

Παντοτινή είναι!

Και σαν ηλεκτροσόκ έρχεται

Και μας ανασταίνει απ' την τέφρα μας

Και σε βλέπω ξανά, πανέμορφη νεράιδα.

Έλα στην αγκάλη μου, να σε ερωτευτώ ξανά.

Εντροπία - Η ευτυχία ως αυτοκαταστροφή

Δεν είναι καθόλου θεμιτό να καταστρέφω ο,τι έχω χτίσει με κόπο και επιμονή. Μα έρχονται ώρες που λέω πως η ευτυχία βρίσκεται εκεί, η ζωή με περιμένει εκεί, σ' αυτή τη φλεγόμενη στιγμή που τόσο θέλω, μα θα με καταστρέψει.

Πολλές φορές σκέφτομαι αν αξίζει ή όχι.

Δειλά-δειλά θα ξεφωνίσει κάποιος: "Ναι!"

Πεισματικά και ανασφαλώς ένας άλλος: "Όχι βέβαια. Απαρνήθηκες πολλά για να φτάσεις εδώ. Τώρα θα αφεθείς;"

Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώντας ή μη, το αποτέλεσμα τείνει να είναι η αυτοκαταστροφή.

Όπως τα πάντα γύρω μας τείνουν σε αταξία (Εντροπία), έτσι κι εγώ πάντα θα έχω αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Όπως ο Ήλιος. Αυτή η επιβλητική πύρινη λαίλαπα που σε κάνει να νιώθεις ένα μηδενικό -ναι, αυτή!- έχει την τάση να καταστραφεί. Κάποια μέρα αποδεδειγμένα θα γίνει.

Πώς γίνεται, λοιπόν, εγώ να τ' απαρνηθώ;

Φτάνει η στιγμή που δε γίνεται.

Τότε, θα ξεγυμνωθώ από το υπερεγώ που με κάνει να τρεκλίζω.

Θα διώξω τα πρέπει και θα 'ρθω, ολόγυμνος όπως θα 'μαι, στην πόρτα σου και θα σου χτυπήσω.

Ξέρω πως θα 'σαι 'κει. Πάντα ήσουν. Το ξέρω γιατί ήταν φορές σαν τώρα, που αβάσταχτος ο πόνος ξεχείλιζε το κορμί και το μυαλό μου, και τότε ήταν που έβγαινα έξω, νυχτιά, και ερχόμουνα στ' αρχοντικό σου.

Και κρυφοκοίταζα απ' το παράθυρο. Έβλεπα τον τοίχο απέναντι που βάψαμε μαζί το περασμένο καλοκαίρι. Μπεζ είναι, μα πάντα μου 'λεγες πως ήταν ένα άλλο, απόχρωση του μπεζ. Κάτι ανάμεσα σε μπεζ και ζαχαρί, μα δεν έβρισκες όνομα.

Μα ήταν στιγμές που διέκρινα τη θεία μορφή σου απ' το παράθυρο. Ήταν φαίνεται εκεί απέναντι ο καθρέφτης και σαν νάρκισσος που είσαι, θα έριχνες δυο κοφτές ματιές αν είναι καλά η χωρίστρα σου.

Μα τότε άντεχα. Τώρα όχι. Γι αυτό ήρθα και τώρα.

Πέρασε καιρός από το χωρισμό κι έχεις αλλάξει.

Είσαι γυναίκα τώρα, όμορφη και έξυπνη. Έτοιμη να κατακτήσεις τον κόσμο.

Ομόρφυνες πολύ θαρρώ -δε βγάζω άκρη από τις φορές που σε χάζευα- μα την ομορφιά σου αυτή, την απολαμβάνει άλλος.

Αυτή τη γεύση από τριαντάφυλλο στα χείλη, τη γεύεται άλλος.

Φταίξαμε κι δυο. Μα δε μετανιώνω, γιατί δε μετάνιωσες εσύ.

Άστεγος από αγάπη γυρνώ στους δρόμους της Αθήνας, Βικτώρια και Κυψέλη, ψάχνοντας το ιδανικό τέλος για το εγώ μου, που τόσο εύκολα και τόσο απλά, μια νυχτιά σαν τούτη, με κατέστρεψε.

Ε ί σ α ι   τ ε λ ι κ ά   τ ο   κ α λ ό   μ ο υ ;

Γνωριμία με το Φιντία

Καλοί μου άνθρωποι,

Σε αυτήν την παρθενική συμμετοχή μου στο συγκεκριμένο blogspot, μετά από πρόσκληση του Δάμωνα, θα ήθελα κατ' αρχάς να παρατηρήσω τον ο,τινανισμό που το διακρίνει και ο οποίος οφείλεται εν πολλοίς στον ο,τινανισμό (και ενίοτε αυνανισμό) των μελών που το απαρτίζουν. Ακολούθως, θα παραθέσω κάποιες βασικές αρχές που διέπουν τη φύση και την (αμπελο)φιλοσοφία του μπλογκ μας:

1. Τα μόνα πράγματα που τρώγονται είναι το κρέας και ο χάλυβας.
2. "Το κράζειν εστί φιλοσοφείν".
3. God is an Astronaut.
4. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε νέος ούτε ωραίος, ο Σαμαράς είναι παλιός, αλλά όχι αλλιώς κι ο Βενιζέλος είναι τυρί (κεφαλοτύρι).
5. Το τραγούδι μας είναι αυτό:

Όσο για μένα ισχύουν τα εξής (χωρίς απόδειξη):

• Whatever will be will be (και sera sera...).
• Άιντε λα φουμέντο και μαστουριόρε.
• Concrete is not just another material. It's a way of life.
• Δεν καπνίζω ό,τι μου καπνίσει, αλλά μου καπνίζει ό,τι καπνίσω.

Μπερδευτήκατε και κουραστήκατε κάπως; Ελπίζω όχι γιατί έπονται πολλά...

That's all folks!

Υ.Γ. Δάμων, τι σκόρδο βρε αγάπη μου, βάλε καλύτερα λίγο κρεμμυδάκι... Ή λίγη σως, να γλιστράει κιόλας.

Γνωριμία με το Δάμωνα

Αυτή είναι η πρώτη φορά που γράφω σ' αυτό το blogspot.

Ουσιαστικά το συγκεκριμένο blogspot αποτελεί φυσική συνέχεια του παλιού μου, " 'Till I turn Blue..." (find it: underlyinglife.blogspot.com) αλλά με μια βασική διαφορά: Προστέθηκε στην παρέα μας ο καλός μου φίλος, Φιντίας, που θα αναρτά και αυτός όπως κι εγώ ο,τι του καπνίσει. Γενικά δεν καπνίζει ο,τι του καπνίσει όμως. Θα με βρείτε στο Πολυτεχνείο να βολτάρω με το σκύλο που ποτέ δεν είχα, ή στο όρος Σινά. Χάρηκα που τα ξαναείπαμε μετά από 2 χρόνια αδράνειας.

Μπάη από μένα.

Ελπίζω να σας συμπαθήσει ο Φιντίας (δεξιά.. ή μάλλον αριστερά... βασικά... σκόρδο).